13 Nisan 2010 Salı

... don't!

sevmiyorum ben bu hayatı. sevdiğim gibi de yapmaya çalışmıyorum. sürekli şikayet ediyorum. saçma sapan bir sele kendimi bırakmış gidiyorum. beni kıyıya çekecek bir dal parçası görmeyi bekliyorum. gözlerimi açıp duruyorum ama çoktan ciğerlerime sular doldu. oysa ki ben yüzme biliyorum!

12 Nisan 2010 Pazartesi

... nous partons allez viens!




est-ce que j'en ai les larmes aux yeux
que nos mains ne tiennent plus ensemble
moi aussi je tremble un peu
est-ce que je ne vais plus attendre

est-ce qu'on va reprendre la route
est-ce que nous sommes proches de la nuit
est-ce que ce monde a le vertige
est-ce qu'on sera un jour puni

est-ce que je rampe comme un enfant
est-ce que je n'ai plus de chemise
c'est le bon dieu qui nous fait
c'est le bon dieu qui nous brise

est-ce que rien ne peut arriver
puisqu'il faut qu'il y ait une justice
je suis né dans cette caravane
et nous partons allez viens
allez viens

tu lu tu, tu lu tu...

et parce que ma peau est la seule que j'ai
que bientôt mes os seront dans le vent
je suis né dans cette caravane
et nous partons allez viens
allez viens

tu lu tu, tu lu tu...
allez viens
tu lu tu, tu lu tu...

10 Nisan 2010 Cumartesi

... wake up!

benim kızmamdan neden korktuğunu anlamıyorum. daha doğrusu bir şeyi istemediğin zaman sana kızacağımı düşünüyorsun. kızsam bile, ki kızmamıştım sadece kırılmıştım, ne kadar sürebilir ki bu kızgınlık? 

ya da bu senin bahanen. ben kızarsam, uzaklaşmak için bir nedenin olabileceğini düşünüyorsun herhalde. yaptığın hareketlerin beni kızdırdığını düşünerek, ona göre hareket ederek, yapmış olduğun şeyi kendi kafanda meşrulaştırıyorsun gibi... 

bilmiyorum. arada böyle düşünceler akıyor işte. 

... gereksiz bilgi vol.1!

dışarda, herhangi bir yerde oturup defterlerine bir şeyler çizebilen insanlara hayranım. 

ben de öyle olmak istiyorum.

bunu denemeliyim.


... I'm not here, this isn't happening! 




ve ben pencereden dışarıya, boşluğa bırakıyorum kendimi.

düşmüyorum.

yer çekimi yok.

sadece süzülüyorum.

öylece havada.

sonsuzluk önümde. 

huzursuzlukların içinden geçip gidiyorum.

kalbimin sıkışmalarını, 

gözyaşlarımı, 

acılarımı bulutların üstünde bırakıyorum.

kara bulutlar olup yağıyorlar.



gülümsüyorum...


... yok olmak!

iskelenin yanındaki banklarda oturuyorlardı. hiç konuşmuyorlardı. artık konuşacak bir şey bulamıyorlardı. sadece susuyorlardı. o kadar tükenmişlerdi ki artık sadece yanyana oturup sesizliği paylaşabiliyorlardı. "en azından bunu paylaşabiliyoruz" diye düşündü ama yetmiyordu. birbirlerinin yüzlerine bile bakamıyorken yanyana oturup sessizliği paylaşmalarına katlanamıyordu. kendini teselli etmeye çalışıyordu ama kandırmaktan başka bir şey değildi bu yaptığı. "en azından bunu paylaşabiliyoruz..."

aslında paylaşılan hiçbir şey yoktu ortada. sadece o istedi diye orada oturuyorlardı. aslında yanındaki de istemeden gelmişti. iskeleye yaklaşan vapur, deniz kenarında oturan insanları ıslatmıştı. herkes etrafa kaçışmıştı. onları izliyordu. onların kaçışlarını, gülüşmelerini izliyordu. eskiden beraber ne kadar güldüklerini hatırladı. özellikle de onun kahkahasını. çok güzel kahkaha atardı. yeri geldiğinde çok sinir bozucu da gelirdi ama yine de seviyordu onun kahkahalarını. uzun zaman olmuştu onu duymayalı. "her şeyi bu hale getiren benim" diye düşündü. zamanı geri getirememek büyük bir yüktü. pişmanlık. bilmiyordu. sadece onu üzdüğü için, onu ağlattığı için çok ama çok mutsuz oluyordu. gün geliyor gece yatakta herşeyi kafasından tekrar yaşıyor, çoğunlukla da hatırlayamıyordu. sanki o zamanlar beynini çıkarıp atmışlar da hareketlerini istemsizce yapmış gibi hissediyordu. "ben bunları nasıl yaptım" diyordu. anlamsızlıklar ve hayalkırıklıklarıyla uykuya dalıyordu. sabah uyandığında ise hiçbir şey düzelmiyordu. hayatına kim girip çıksa dönüp dolaşıp düşündüğü insan o oluyordu. bu ona aşık olmasından ya da hala onu seviyor ve onunla birlikte olmak istemesinden değil, onunla büyümüş olması ve en önemlisi de hayatında bu kadar değer verdiği bir insanı çok ama çok üzmüş olmasından dolayı oluyordu. 

bir hareketi yaparken aslında düşünmeyiz ya, yani elimizi kaldırıp başımızı kaşıyacağız diye düşünmeyiz, yaparız. işte kafasını omzuna koyarken o kadar çok düşündü ki sonunda hareketten korkmaya başladı. hatta hareket anlamsız gelmeye başladı. onun vereceği tepkileri düşündü, kafasından senaryolar yazdı. hayır basit bir şekilde kafasını omzuna koymak istiyordu. ve boğazı izlemeye devam etmek istiyordu. bu kadar basit. ama yapamadı. 

saatler geçti. orada oturmak anlamsızlaştıkça, kalkıp gitmek daha da zor oldu. yapışıp kalmışlardı. orada sonsuza kadar onunla oturmak istiyordu. hava soğumuştu, ona yakınlaştı. o ise hiç hareket etmedi. "bu kadar mı bittik" diye düşündü. sonunda cesaretini topladı ve başını omzuna koydu. şimdi sırada ağzından çıkması gereken sözcüklere gelmişti. yutkundu ve "özür dilerim" dedi. sözcükler havada kaldı. özür ne demek? dilemek ne demek? harfler ve kelimeler ne anlama geliyor? nasıl yani?

harfler havalandı. bir bulut gibi üstlerinde dolaşmaya, birbirlerine karışmaya başladı. havada sakince anlamlarını ararken birden hızlandılar, birbirlerine çarpmaya başladılar. çarptıkça başlarına, oradan da yere düşüp parçalandılar. teker teker. ikişer ikişer. yavaş yavaş. en sonunda geriye tek bir harf bile kalmadı. "özür dilerim" kendini yok etti.

çok geç kalmıştı...

2 Nisan 2010 Cuma

... cevabı aranan sorular vol.2

bazen hayatıma yeni insanlar sokmak istemiyorum çünkü sonra hemen gidiyorlar. bense onlar gittikten aylar sonra fotoğraflarına bakıp "vay be zaman ne çabuk geçmiş" diyorum ve bu gerçek canımı çok sıkıyor. 

zaman dursa, hiç geçmese.
insanlar hayatıma girseler ama çıkmasalar. 
daha mı güzel olur?

Bu Blogda Ara