17 Nisan 2010 Cumartesi

... bence güzeldi!

farklı kültürlerin kaynaşmalarından ve benim de bunların içinde olup, deneyimlememden büyük keyif alıyorum...

16 Nisan 2010 Cuma

... yeteneksizsiniz!


birinci yerde iki büklüm yağlıboya resim yapma şenliğinden çıkartılan sonuçlar
1. ne kadar hayal edersen et, elinin çizebildiği kadar çizebiliyormuşsun.
2. ilk denemede istediğin gibi olmadıysa, ikincisini denemekten korkma. denedin, daha güzel oldu.
3. çizdiğini beğenene kadar tuval harca. parası neyse veririz.
4. yalnız boyaları nasıl kullanman gerektiğini iyi öğren. mesela elinde bulunan rengi oluşturmak için saatlerce diğer renkleri karıştırıp salak gibi harcama, elindeki boyaların renklerine bir bak, belki elinde vardır. boyaların parası neyse veremeyiz.
5. çalışmaya devam et olucak. hadi koçum.
6. bu sonuçların hepsi yanlış olabilir, bunu şimdiden kabul et.

hadiöptümkendineiyibakbye.

... kişinin büyüdüğünü anladığı an!

artık sorumluluklardan kaçmamam gerekiyor. en azından şu andakilerden. yapmam gereken bir staj var ve bunun gereği olarak bir büroya girmem gerekiyor. artık daha fazla kaçacak yerim kalmadı. sadece adliye varken, "en azından o var" diye ertelemek zor olmuyordu ama artık o da yok. 

biraz önce bir avukatı aradım, görüşmek için. bana "adliye stajın bitince görüşelim" demişti, ben de aradım. yani birisini arayıp görüşme talep etmek ne kadar zor olabilir, ne kadar insanın canını sıkabilir ki? aslında yine de büyük bi gelişme var. eskisi gibi terler döküp heyecandan ölmedim. ben ki bazı konularda çok daha rahat ve sosyal bir insanım, konu iş bulmak, çalışmak olunca, hep zor geliyor. bundan altı ay önce de zor gelmişti. cv mi bürolara yollarken ağlamıştım. ama artık, en azından bugün, bunu yapmam gerektiğine ve hatta belki de çok da memnun olacağıma karar verdim. çünkü artık bu boşluk, bu saçma sapan hayat canımı sıkmaya ve tahammül sınırlarımı zorlamaya başladı. bir şey yapmadan asalak gibi yaşamak. en azından benim hissettiğim bu. hayat boyu tatil imkansız. hiç bir şey yapmadan oturmak imkansız. öğrenci işlerinde çalışırken bile kendimi daha işe yarar hissediyordum, seviyordum orayı. koşturuyordum. insanlara yardım ediyordum. keza cezaevindeki çalışmalarda da öyle. onun ayrıca psikolojik olarak da bi getirisi vardı. o kötü zamanlarımdan kurtulmamı sağlamıştı. ancak bu geçtiğimiz altı ay sanki bir hiçmiş gibi. adliyeye gidip geldim, kursa devam ettim, arada da cezaevine gittim. bunlar tabi ki önemli şeyler. geleceğimi etkileyebilecek şeyler ama yine de boşmuş gibi geliyor. şimdi belki bi büroda çalışırsam hayatım daha iyi olur. bilmiyorum, göreceğiz. 

hayat zor ama insanoğlu daha da zor olsun diye elinden geleni yapıyor. dikkat çekmek için mi artık, yoksa negatif düşünmenin ve mutsuz olmanın daha kolay olmasından dolayı mı bilmiyorum. ama bildiğim tek şey ve dilediğim tek şey, her şeyin artık yoluna gireceği. 

bu büro ve avukatlık stajı bitince artık istediğim şeye konsantre olabileceğim. en azından öyle bir hevesim var. evet son senemde "neden ben hukuk okudum" diye çok sordum kendime. ama şu anda görüyorum ki, ben zaten o zamanki hayatımdan da, yaşadığım duygusal olaylardan dolayı da, nefret ediyormuşum. nefret belki çok ağır oldu ama en azından daha hafif olarak, büyüyormuşum diyorum. büyümek zor zanaat. yaşama adapte olabilmek, algıları açmak da zor. ama olayın özü de bu zaten, bunu başarabilmek. herhalde :)
... düşünmekten yorgun düşmek!

o kadar uzun zamandır düşünüyorum ki artık yoruldum. ne düşündüğümün bi önemi yok aslında. her şeyi düşünüyorum. sokakta, yolda, evde, yatağımda her yerde her şeyi düşünüyorum. düşündükçe, düşünmeye başlamadan önce aslında hiç düşünmediğimi fark ediyorum. bilinçsiz, sadece duygularıyla, o an ne isterse onu yapan biri gibi hareket etmişim çoğu zaman. oysa o zamanlar bile düşündüğümü sanırdım. insanların duygularını incitmediğimi sanırdım. ya da her şeyi çok önemli sanırdım. bambaşka bi hale büründüm şimdi. değiştim sanırım. aslında değişip değişmediğimi de bilmiyorum. sadece yalnızlaştıkça çok fazla düşündüğümü fark ettim. uzun zamandan beri etrafım eskisi kadar kalabalık değil. bu gidenleri aradığım ya da özlediğim anlamına gelmiyor. hayatımdan insanları elediğim ve şu anda yanımda olanlarla gayet mutlu olduğum anlamına geliyor. ama diğer yandan da yalnızlaştığımın farkındayım. çok fazla ya da çok az insan olması yalnızlaşmanın bir kriteri değil. kendi içimde kendi kendimi yalnızlaştırıyorum. bu aslında korkulacak bir şey değil, ben korkmuyorum. hayatımdaki herkesi seviyorum...

15 Nisan 2010 Perşembe

14 Nisan 2010 Çarşamba

... even numbers!

humbly we're waiting
here we stand, hurting
it's all wide open
to the lies spoken
you've spoken
you've spoken

13 Nisan 2010 Salı

... geçmiş, şimdi ve gelecek hep aynı mı?

" 20 Haziran 1803
... "Derinlerde gençler, yaşlılardan daha yalnızdır." Bunu bir kitapta okudum ve kafama takıldı. Belki doğrudur. Belki değildir. Daha mümkünü gençlerle yaşlıların yalnızlıklarının farklı, kendilerine has olması... "

Bunu bir kitapta okudum. Aklıma babaannem geldi. O da geçenlerde gençlerin ne kadar mutsuz ve yalnız olduklarından bahsetmişti. Doğru söylüyorsun diyemedim. Dediği kadar mutsuz olduğumu bilsin istemedim ama o zaten anlamıştı.
.
.
.
.
Kim bilir belki de gerçekten hepimiz çok mutsuz ve yalnız mahluklarızdır.

Bu Blogda Ara