6 Ocak 2011 Perşembe

...

bir gün okuyacağını bilerek yazıyorum.
ama o anda yazsam kırıcı olabilirdim.

gitmeden önce konuşabildik az çok
beni arayacağını söyledin ama aramadın
napalım artık, keşke görüşebilseydik de..

neyse artık daha sonra belki.
belki 19 mayıs'ta

seviyorum seni.
... uyusam da yıllarca olur mu ki?

bu son zamanlarda başıma gelmeyen kalmadı sanırım.
dizimin ameliyatı, kafamı arabaya çarpmam.. şimdi de bu.
belki çok evhamlıyım, çok takıyorum kafama, belki ufacık bişi, belki de çok önemli. bilmiyorum.
ama kafam bir gün rahat değil! yorgunum sürekli.
belki duygusal bir boşlukta bile olabilirim ama onu da fark etmiyorum. bir bakıma güzel, bir bakıma kötü. kendimi dinleyemiyorum çünkü.
neyse ben biraz yoruldum sanki.
şuraya kıvrılsam uyusam ya biraz...

bir de baya beddua etmemişsin gerçekten.
ismail yk'dan gelsin o zaman, allah belanı versin :P
... üstünü örttüm!

evet demek ki ne kadar kırgın olsan da, kırgınlığını unutup aramak iyiymiş. sesini duyup konuşmak. en azından bunun pişmanlığı ile yaşamamak adına.

5 Ocak 2011 Çarşamba

... aman doktor!

aman doktor son yazısında o kadar güzel anlatmış ki. 

ben artık umursamıyorum bazı şeyleri. nötr, duygusuz oldum. bazen kırkınlıklarıyla savaşırken buluyorum kendimi ama sonra geçiyor. yapabileceğim pek bir şey yok. 

bazen aman doktor'un dediği gibi oluyor işte. 

ama bazen de sadece kendi tarafımızdan baktığımızı düşünüyorum. karşı tarafın da aklından neler geçiyor acaba. binbir türlü şey. o da belki bizden şikayetçi. kimse masum değil. tabi öyle olduklarını düşünenler de var, yok değil. neyse. 

hiç özelimiz kalmadı di mi aman doktor? buraya istediklerimizi açık açık yazamıyoruz artık. ben mesela şu anda sayfalarca yazı yazmak istiyorum ama yazamıyorum. sırf kalp kırmak istemediğim için, sırf olayın diğer tarafından bakabilmiş olmayı unutmamak için. gerek yok be bunlara. hayat sana bunları öğretiyor bir süre sonra.

4 Ocak 2011 Salı

... şimdi işte sana gülümseyebiliyorum!

tam olarak ne hissettiğimi bilmiyorum. zafer mi, rahatlama mı, yoksa başka bir şey mi? oysa ki bunun bir savaş olmaması gerekirdi.
ama sanırım uzun zamandır hayatıma girip beni kırmış olanlardan hep beklediğim şeyi yapmış olması onu farklı kılıyor. özür dilemesi. aslında sadece özür dilemesi de değil, özür dilerkenki tavrı da değerli. bazı şeylerin sorumluluğunu almış olması.
ne yalan söyleyeyim hoşuma gitti. ve evet rahatlattı.
en azından kapanış tam yapılmış oldu. gönüller alındı.
şimdi artık gerçekten de "it was so real" diyebilirim.

zaman geçiyor, herkes birşeyler yaşıyor, birşeyler öğreniyor.
"umarım başkası da seni böyle yarı yolda bırakır" suçlamaları karşısında aslında ondan çok daha önce yarı yolda bırakılmış olduğumu söylemeden gülümsemek de böyle birşey sanırım. şimdi öyle olmuş olsa bile gönlümün alınmış olması yeterli geliyor.
işin garibi, başka insanlarla yaşadığımız şeyler, başka insanlarla başka şekillerde tekrar yaşanıyor olması. ya da en azından bana öyle geliyor.

neyse çok fazla uzatmaya gerek yok sanırım.
sadece gülümsüyorum şimdi. beni anladığın için gülümsüyorum. hep bunu istemiştim ben de zaten...

9 Aralık 2010 Perşembe

... ben kuşlardan da küçüğüm!

o kadar küçük ve yetersiz hissediyorum ki kendimi...
daha önce yapmak istediklerimi yapıyorum şu anda. evet bu bakımdan şanslıyım, ne güzel. ama bu kadar zor olduklarını düşünmeden istemişim sanırım. zorlanıyorum. etrafımdakilerin herşeyi benden daha çok bildiğini, benden çok daha iyi olduklarını düşündükçe kendimi küçücük hissediyorum. zorlanıyorum. neden olduğunu bilmeden. yetersizim. yeterli olabilecek zamanım ise yok gibi neredeyse. en azından bana böyle geliyor. ne kadar acı lan.
diğer yandan yapmak istemediklerimi de yapıyorum. ama en azından onları yaparken daha az zorlanıyorum. belki de etrafımdaki insanlardan kaynaklanıyor, bilmiyorum.
bu aralar düşünmeye bile vaktim yok. düşünmek de istemiyorum hiçbir şeyi. ama öyle de olmuyor. düşünmek de gerekiyor.
joker'in bana öğrettiklerini unutuyorum. çok şeyi unutuyorum.
sanırım zor bir dönemden geçiyorum.
oysa ki ne kadar da rahattı kafam bir ara.

ama işte ben küçücüğüm ve badi parmağıma serçe konduğunda ağlamam sevdadan değil.

2 Aralık 2010 Perşembe

... facebook ve eski sevgili cemiyeti!

facebook olmasaydı ne yapardık sorusunun cevabını veriyorum merve;

facebook olmasaydı eski sevgililerimizin yeni sevgililerinin kim olduklarını, ortak arkadaşlarımızın kim olduğunu ve onların ne kadar mutlu olduklarını (en azından gülen fotoğraflarından mutlu olduklarını varsayarsak) bilemezdik. tabi bütün bunların yanında ne kadar mutsuz ve yalnız olduğumuzu da düşünmemize neden olmazdı.

tabi bu noktada şöyle bir soru da sorulabilir; neden eski sevgilinin profiline bakılır? bu sorunun cevabını tam olarak bilemesem "sadece merak" diyerek geçiştirebilirim.

ama şimdi düşündüm de hakkaten sadece merak sanırım :)

hamiş: facebook hayatımızdan çık!

Bu Blogda Ara