1 Şubat 2011 Salı

... nays!

güne sevmediğin, yüzünü görmek istemediğin bir insanın fotoğrafını görerek, hatta yakınlarda da doğum günü olduğunu öğrenerek başlamak güzel değil.

ama güne güzel bir rüya gördükten sonra başlamak güzel. (her ne kadar gerçek olmayacağını bilsen de :))
... suicide by stars!

odada kimse yok.
oturuyorum.
tırnaklarımın kenarlarını yiyorum.
god is an astronaut çalıyor, dinliyorum.
oruç aruoba'nın sözünü okuyorum.
''özlem, gidip görmek istemen ama, gidememen, görememen; gene de, istemen.''
çok da ilgimi çekmiyor.
müzik hızlanıyor.
atuan mezarları'nı çantamdan çıkarıyorum.
yiğit özgür mü okusam diyorum.
ajandama yazılar yazıyorum.
şarkı bitiyor.
atuan mezarları'nı okumaya başlıyorum.
bir şeyler yazmak isteyip de yazamamak ve ekrana boş gözlerle bakmak en kötüsü.

27 Ocak 2011 Perşembe

... all of a sudden i miss everyone!

assos fotoğraflarına bakmak artık beni üzmeye başladı.
hem iki senedir havasını, sesini, kokusunu içime çekememiş olmamdan,
hem sevdiğim insanlarla huzurun tadını çıkaramamış olmamdan,
hem de o muhteşem insanı artık göremeyecek olmamdan..
dolunayın fotoğrafını çekmişler. köyden. o kadar güzel gözüküyor ki. tapınağın tepesinden, arada hiçbir engelin olmadığu bir noktadan dolunaya bakmak.
dolunayı her zaman çok sevmişimdir. benim için her zaman çok özel bir yeri vardır.
assos'ta dolunayın ise bambaşka bir yeri var.
assos'ta dolunay olduğunda, o güzel insanın gece bir ayin düzenlemişçesine denize girmesi, o güzelliğin tadını çıkarması beni etkileyen.
belki de şimdi oradadır...
bir de baileys var. küçücük tiplerken ciddiye alınıp, yetişkinler gibi davanılıp önümüze konulan baileys bardakları.
ne yapacaksın bu hayatta soruları, tavsiyeler.
tam bir abla ama hanım. canım.
"canavar"ın var oluş nedeni.
yazın, assos'un anlamı.
o gittiğinden beri gidilmeyen bir assos.

artık bazı şeylerin değerlerini kaybetmeye başlaması acı verici. bunu hissediyor ve yaşıyor olmak üzücü.
keşke hep beraber olsaydık.
keşke sen hiç gitmeseydin.
keşke hep dolunay olsaydı.

... since i've been loving you!

bir masada oturuyordum. kalabalık bir masa. içkiler gidip geliyor. uzun zamandır görmediğim insanlar çevresinde. onları görünce eski zamanlar geliyor aklıma. hep beraber vakit geçirdiğimiz, hiçbir şeyin umrumuzda olmadığı, en azından öyle gözüktüğü zamanlar geliyor. herşey ne kadar da değişmiş. hepimiz bambaşka insanlar olmuşuz. hiçbir şey eskisi gibi değil. ama ilginç bir şekilde rahatsız edici de değil. hepimiz bir şekilde yeniliklerimize ayak uydurmuşuz. bunun nedeni sanırım değişimlerin aynı anda olması. o zamanlar birisi farklı davranmaya başladığında yadırganıyordu. ne kadar saçma. kimse kimsenin ne hissettiğini, ne yaşadığını, ne düşündüğünü bilmeden hemen yargılamaya başlardı. neyse.
aslında anlatmak istediğim bambaşka bir şeydi. yine konu bambaşka yerlere geldi.
masada oturuyorum. kah gülüyorum, kah susuyorum. hatta bazen benim burada ne işim var bile diyorum ama sonra toparlıyorum. aklıma yoldakiler geliyor. onları görmek istiyorum. heyecanlanıyorum ve bu benim hoşuma gidiyor.
uzun bir beklemeden sonra yolun başında görüyorum, geliyorlar ve ben koşup kocaman sarılıyorum. o kadar özlemişim ki. nasıl anlatılır bilemiyorum. böyle sanki muhteşem bir şey başarmışım da onun mutluluğu içindeyim ya da muhteşem bir sevgi içimi kaplayan. masada oturan herkesten farklı olan bir şey. özlemek ve sevginin karışımı sanki. ama o anda dünyanın en mutlu insanı ben olabilirim.
bazı insanlar vardır hayatında ve o insanlar olsa da olur olmasa da olurdur. hayatından çıkıp gittiklerinde bir kayıp olarak görmezsin. bazı insanlar da vardır. normal bir düzeyde hayatındadırlar. arada bir görüşür, birşeyler paylaşırsın. hayatından çıksalar üzülebilirsin ama bazı insanlar vardır ki en ufak bir ters tepkisi seni öldürür. ya da en ufak bir harekette alınganlaştırır. öyle olmasa bile, bambaşka bir şey hissedersin. üzülürsün, ölürsün. düşünmekten kafayı yersin. işte o insanlar hayatından çıktığında hayatın da durur. bunlar sanki senin varlığını oluşturan hücrenin çekirdeği gibidir. çekirdekten birşey eksildiğinde çekirdek de yok olur. çekirdeğin etrafındakiler teferruattır. yerlerine yenileri gelebilir, yerleri doldurulabilir. ama çekirdek öyle değildir işte.
o çekirdeği oluşturanlar, beni tamamlayanlar.
ve ben onları gördüğümde, onları özlediğimde, onlara sarılıp zıplayabilmek beni dünyanın en mutlu insanı yapabiliyor.

böyle birşeye, böyle bir çekirdeğe sahip olmak çok güzel ve özel birşey.
... my spirit is crying!

geçenlerde çok da tanımadığım biri bana kahve falı baktı. anlamadığım bir şekilde beni o kadar doğru anlattı ki, inanamadım.
insanlar gittikçe daha da yalnızlaşıyorlar sanırım.
ama bu yalnızlaşma sadece kendi içlerinde de değil, sosyal olarak da oluyor sanki. 
artık arkadaşlarla daha az görüşülüyor sanki. böyle olması istendiği için değil, hayat şartları, gündelik yaşam bir müddet sonra bunu getirdiği için. 
herkes bir şeylerin peşinden koşuyor. iş, okul, yaşamını devam ettirebilme dertleri bir şekilde insanı diğerlerinden soyutlaştırıyor. 
ve ben böyle olsun istemiyorum. 
evet bazen istiyorum, bazen yalnız başıma olmak istiyorum ama böyle olsun istemiyorum. hep kalabalık olsun istiyorum. gerçek insanlar etrafımı sarsın istiyorum. gelip geçici, günlük arkadaşlıklar istemiyorum. yani ya tam olsun ya da hiç olmasın gibi. 
hayat böyle yalnızlaştırdığında da işte çok özlüyorum. herkesi özlüyorum.
all of a sudden i miss everyone...
bilmiyorum.
kahve falında arkadaşım "hergün kafanda başka bir sorun oluyor, diğerinden diğerine atlıyorsun. her seferinde bir önceki iz bırakmıyormuş gibi gözükse de bırakıyor" dedi. bu bana çok ilginç geldi çünkü sanırım gerçekten de öyle. dün kafama başka birşeyi takıyorken, bugün başka bir şey düşünüyorum.
"bir ağacın tepesindeyim ve dallardan yukarıyı göremiyorum, aşağı inmem lazım. ancak aşağı indiğimde gökyüzünü görebileceğim." falımda böyle diyordu. ama nasıl? nasıl ineceğim ben o ağacın tepesinden? nasıl göreceğim gökyüzünü. göremediklerimi nasıl göreceğim? bir kaç şeyi aynı anda yapmaya çalışırken ve aslında yaparken, nasıl dengede duracağım? duruyormuşum çünkü. ama buna nasıl devam edeceğim? ya bir gün düşersem?

konudan konuya atlamışım. kafam karışık.
görmem gereken şey ne? neleri kaçırıyorum?
özlüyorum. herkesi. herşeyi.

25 Ocak 2011 Salı

... hazırlanıyorum!

bu akşam, olmadı yarın akşam, tuvalimi boyamaya başlıyorum. kırmızı ya da bordo diye düşündüm. o renge göre boyayı da almam lazım tabi.
sonra modelimi hazırlamam gerek. daha doğrusu kendisinin hazırlanması lazım. saçlarını, makyajını herşeyini. çekime hazır olduğunda başlayabiliriz.
daha sonra bir text bulmam ya da yazmam lazım. kızgınlıklar, öfkeler anlatan. bağırmak istenilenler. ki seçilecek şey önemli.
sonra fotoğrafları tuvale göre bastırmam ve tuvale göre yerleştirmem gerekecek.
yazıları da yazdıktan sonra umarım hayal ettiğim gibi bişi çıkar ortaya.
heyecanlıyım...
buradan modelime selam olsun :)

Bu Blogda Ara