14 Ekim 2011 Cuma

... Bugün yürürken düşünüyordum da sanırım ben bazı seylere artık inanmıyorum. Bu yüzden kendimi kabullenmeye başladım. Artık kendimi zorlamama gerek yok. "ben boyleyim" lafından nefret ederim ama kendi kendime söylüyorum artık bunu.
... Kafamdan geçenleri ne yazmaya ne de seslendirmeye cesaretim oluyo bazen.

11 Ekim 2011 Salı

... Önyargının olmadıgını düşündüğün bi konu seni neden korkutur? Korkmana neden olan o konu değil de hissettiklerin ya da hissetmekten korktukların mıdır acaba?

Bazen olasiliklar bile ürkütür insanı. Olması mümkün gözükmeyen, hatta sadece olmasını düşündüğün seyler.

Ve bazen o noktada ne hissettiğini, ne bildigini ve ne olduğunu bilmeden kendini aslında hiç tanımadığını, hep asıl seni bi yerlerde saklı, kilit altında tuttuğunu düşünürsün.

İste bu, biraz acı verici ve üzücüdur.
... Heyecan!

Heyecanlanmaya başladığım seyler var. Sonucunun ya da gelişiminin ne olduğunu bilmediğim seyler. Bi yola çıktık bakalım denilen seyler. Su anda beni uyutmayip bunları yazdıran seyler.
Yarın için heyecanlıyım.

2 Ekim 2011 Pazar

... extremely loud and incredibly close!

"o gece, o sahnede, o kafatasının içinde kendimi evrendeki her şeye inanılmaz yakın ve aynı zamanda aşırı yalnız hissettim."

30 Eylül 2011 Cuma

... eylül akşamı!

böyle uzaktan bakarsın, bakarsın da hiç bir şey hissetmezsin de hissetmek istersin
sonra hissettiğin zamanları hatırlarsın da son an geçer gözlerinin önünden
herşey akmaya devam eder de sen orada, dışarıda durmaya devam edersin
de birden hissetmek istemezsin de göz göze geldiğin küçük bir an olur ve anlarsın 
anlarsın ki artık zaman geçmiş, bakışlar değişmiş, kalpler yavaş yavaş küçülüp gitmiş
artık kaybetmişsin.

16 Eylül 2011 Cuma

... inside it all feels the same!

sakin ve huzurlu masmavi denizin ortasındaki büyük bir yelkenliydi. 
yelkenlerin indirmiş suyun üzerinde süzülüyordu.
cennet diye tarif ettikleri şeye benziyordu. gerçekten cennet miydi bilinmez.
geri dönüş zamanı geldiğinde o sakinlik kendini büyük bir huzursuzluğa bıraktı. 
tedirginlik yaratan bir rüzgar vardı. ama yine de umutsuzluk yoktu.
yelkenler açıldı, dönüş başladı. 
açık denizden kıyı ilk görüldüğünde bir şeylerin ters gitmeye başlayacığı anlaşılıyordu. 
koydan içeri girerken karanlık basmıştı. oysa ki açık denizde gündüzdü.
karanlık koy belirli aralıklarla aydınlanıyordu. aydınlanıyor, patlıyor. aydınlanıyor, patlıyor.
korku hakim olmaya başlamıştı. panik yelkenlinin üzerindeydi.
açılan yelkenler rüzgarın yardımıyla tekneyi büyük bir hıza ulaştırdı. kontrol edilemez bir hızla koyun içine sürükleniyordu.
koydan içeri girdiği anda büyük bir fırtınanın içinde düştü. durmak imkansızdı. 
emin bir kontrol olsa da ölüm yaklaşıyordu. hissedilen buydu. ölüm.
koydan içeri girdikten sonra kıyıya doğru büyük bir hızla giderken sert bir manevra yaptı. 
sanki deniz ile kara arasında büyük bir şelale vardı ve o şelale yeni bir denize açılıyordu. 
sakin, duru ve huzurlu bir denize.
teknenin manevra yapması ile birlikte düşüş başladı. bir uçurumdan başaşağı düşer gibi bir düşüş. 
son oradaydı ve gittikçe yaklaşıyordu. çarpışma ölümü getirecekti.
gözler açılmıştı. kapatmak mümkün değildi. 
düşüş yavaştı ama aynı zamanda hızlıydı da.
nefesler tutuldu. büyük bir huzura erecekmiş gibi nefes alındı ve o nefes tutuldu. 
huzur çok yakındaydı ama ölüm de çok yakındaydı. hangisinin karşılayacağı bilinmiyordu. 
çarpışma anında müthiş bir mutluluk vardı. bitmiş miydi? yoksa yeni mi başlıyordu?
tekne suya tekrar yerleştiğinde heyecan devam ediyordu ama herşey daha bir yolundaydı sanki. ufak tefek çarpışmalar yaşandı. orada sessiz sakin duran tekneler, bu beklenmedik çarpışmayı sakin karşıladılar. 
panik yoktu artık. 
bir süre sonra kendine gelen duygular yaşamaya devam etmelerine rağmen huzuru bulamadan durgun sularda kaybolanları aradılar ve ölümden uzakta ama korkuyla gözlerini açtılar.

Bu Blogda Ara