21 Ocak 2012 Cumartesi

Bir fotograf var. Ben 22 yaşındayım, o 25. Aşığım. Belki o da benim kadar olmasa da birşeyler hissetmiş. Tanıştığımız gün çekilmiş. Yıllardır birbirimizi tanıyor ve seviyor gibi.
Şimdi ben 25, o ise 28. Aynı fotografın cekilebilmesi belki mümkün değil ama hissettiğim hep aynı o ask. O fotografın o anda olumsuzlestirdigi, ondan sonrasının gelmediği ve hiçbir zaman hayatın aynı olmadıgı bir an.
O fotograf hayatın değiştiği an, Askin kesfedildigi an. Bu yüzden iste belki de fotograflar ölümsüz.

14 Ocak 2012 Cumartesi

Canımı sıkan Taksim'in ortasında düşmek değil aslında. Canımı sıkan Taksim'in ortasında yalnız düşmek. İyi misin diye soran yabancılar bile iyi aslında ama iyi misin diyen bi tanıdığın olmaması üzdü belki de beni bilmiyorum. Yoksa düzeyim kalkayım cok da önemli değil. Sadece bu siktiru boktan sehirde yalnız oldugunu, ama evet biliyorum aslında yalnız değilim, bilmek, en azından öyle hissetmek koyuyo insana. Hem de cok. Evet bunları alt tarafı bi düşme yüzünden yazıyorum ama yine de bilmiyorum bu sehir, bu insanlar hep uzaklaştırıyor beni. Sanki başka bi yerde başka bisey olurmuş gibi. Biliyorum olmayacak. Ve biliyorum oralarda kendimi daha da yalni hissedeceğim belki de. Ama su anda hissettigim bu. Ve yapabileceğim başka hiçbir şey yok. Üzgünüm.

20 Aralık 2011 Salı

... Birine sarilabilmek için illa ki ölüm mü gerek?...

9 Aralık 2011 Cuma

Gökkuşağı balonlardan oluşuyormuş, düştüler. Tam da önüme ama fotografını cekemedim.

1 Aralık 2011 Perşembe

... like a boss!

Barcelona'lı futbolcular kafile olarak Ankara'ya gelmişlerdi. Kafilenin güvenliği de benden soruluyordu. Onları istedikleri yerlere götürüyor, kendilerini iyi ve güvende hissetmelerini sağlıyordum. Ancak bütün bunlara rağmen sürekli bir kaygı içerisindeydiler.
Programımızın icinde Anıtkabir ziyareti de vardi. Herkes büyük bi gerginlik içindeydi yine. Ben bütün güvenlik önlemlerini aldıktan sonra bana bir haber ulaştı. Bir eylem olacaktı ve bu eylemin kime karsı olduğu bilinmiyordu. Ben kafile ile anitkabir'e girdikten sonra kalabalığın icine daldım. Asil önemli olan odalardan birine girdim. Herkes zaten oradaydı. Oranın güvenlik görevlisinin yanında durup etrafı izlemeye başladım.
Bir süre sonra üzerinde bej uzun bir ceket olan, yaklaşık 50 yaslarında olan bir adam yanımıza kadar gelip silahını çıkardı ve bu kalabalığın icinde konuşmak istediği tek bir kisi oldugunu söyledi. Herkes silahını çıkarması ile yere yatmıştı. Ben adamın hemen arkasında duruyordum ve konuşmalarına silahını indirmesini sağlamaya çalışıyordum. Ancak o cok kararlıydi. Bozuk aksaniyla konuştuğu ingilizcesi cok zor anlaşılıyordu ama herkes ne demek istediğini vücut dilinden, mimiklerinden ve tavırlarından anlıyordu.
Bir anda yerde yatanlardan iki kisi konuşarak ayağı kalktı. Biri angelina jolie digeri de onun yardimcisiydi. Ben büyük bir şaşkınlıkla bu kadın nerden çıktı derken toparlandım ve ucunu bir köşeye götürdüm. Angelina adamla konuşmayı kabul etti ancak oradan güvenli bir sekilde çıkmayı da garantilemek istiyordu. Bu konuda da gorev yine bana düşüyordu.
Adam konuşuyor, angelina onu dinliyordu. Ben ise diğer güvenlik görevlilerini etraflarına sarmıştım ve o güvenlik hattının icinde duruyordum.
... fall of rising sun!

Yine uçaklar düştü.
Karla kaplı dağların arasından yeni yollar açıldı. İse yaramadı.
Dağların tepesinde havalanmaya çalışan uçaklar yolları aradı.
Bir ses yine mi uçaklar düştü dedi.
Unutma bunu diyene kadar, unuttu gitti.
Bir daha da dönmedi.

18 Kasım 2011 Cuma

... on peut ver.2!

Kendime küçücük bi çizim defteri aldım. Hep yanımda taşıyorum. Daha hiç bir şey çizmedim ama yine de bi adım atmış oldum. Bence güzel.

Bu Blogda Ara