27 Şubat 2010 Cumartesi

... yaktın beni ceu!

bana telefonla oral exam yapmayı teklif eden sevgili eva,

sana buradan sesleniyorum. belki görürsün, merak eder, okumak istersin. ama kusura bakma tercümesini de yapamam. zaten senin için çok şey yaptım. kağıtlar yolladım, başvuru yaptım. budapeşte çok güzel bir yer dedim, geleyim göreyim dedim, size para kazandırayım dedim. yok ama sen bunu kabul etmedin. bilgi birikimin bu yaz okulu için yeterli değil dedin. pekala eva, o zaman sana bir soru. ben avrupa birliği hakkında muhteşem bir bilgi birikimine sahip olsam, neden sana geleyim, o kadar yol katedeyim, o kadar para harciyim? hadi eva cevap ver canım. 

aslında sana kızmıyorum, ben bu sisteme kızıyorum. sen de bir emir kulusun sonuçta. sana kalsa direkt gelirdim ben değil mi? bence biz seninle birbirimizi çok sevicez, çok iyi anlaşıcaz. ama marie-pierre'le ne kadar anlaşabilicez onu bilemiyorum. hem ne biçim bi isim o? 

neyse sen benim derdimi anladın. muhtemelen ben bu sınav olayını kabul edicem ama yine de siz bilirsiniz, bence tekrar bi düşünün. 

söyle bunları marie'ciğime o da bilsin. 

herkese selamlar
öptüm kendine iyi bak bye

26 Şubat 2010 Cuma

... ellerim eski sevgili kokuyor!

biraz önce bir şey fark ettim.
sanırım benim eski erkek arkadaşlarımı sevmemin tek nedeni onların kullandıkları parfümlerin ya da kendi kokularının çok güzel olması. düşündüğümde onları sevmemin başka mantıklı bir nedenini bulamıyorum şu anda. gerçi mantıklı bir neden arıyor olmam da ayrı bir tartışma konusu olabilir. 
aslında demek istediğim şudur ki; calvin kline crave dünyanın en güzel kokusudur.

25 Şubat 2010 Perşembe

... herkes gibi!


seni ne özledim ne de sürekli aklımdan geçiriyorum.
o zaman neden yazıyorum?

kızdırdın beni.
sana duyduğum saygıyı bir anda yok ettin.
sen ki hepsinden farklı olandın, belki de daha iyisi olmayandın.
şimdi fark ediyorum ki aslında sen de onlardan farksız değildin.
 
sana hiç toz kondurmadım.
ama o böyleydi, ama o öyle düşünüyordu, öyle hissediyordu...
aslında senin onlardan hiç bir farkın yoktu.
benim de olmadığı gibi.

seni özlemiyorum, aklıma bile gelmiyorsun, gerçekten!
ama bugün kızdım sana.
bana herhangi bir insanmışım gibi davranmana kızdım.
seninle hala bir şeyler paylaşabiliyor olmayı istediğim halde ve bunu senin de kabul etmiş olmana rağmen... olmadı!

gerçekten şu anda hayatımda olmamanın bir nedeni varmış. gerçekten seni özlemiyor olmamın, düşünmüyor olmamın bir nedeni varmış.

üzgünüm. artık sen de herkes gibisin...


Gönlümle baş başa düşündüm demin;
Artık bir sihirsiz nefes gibisin.
Şimdi tâ içinde bomboş kalbimin
Akisleri sönen bir ses gibisin.

Mâziye karışıp sevda yeminim,
Bir anda unuttum seni, eminim
Kalbimde kalbine yok bile kinim
Bence artık sen de herkes gibisin.

... hayatımda olmasan da olur insanları!

biraz sert olacak belki ama...

bazı insanların hayatımızda olmasının, bazı insanların da zaman geçtikçe, bir olay ya da bir neden olmaksızın, hayatımızdan çıkmasının bilmediğimiz ama hissettiğimiz bir nedeni var sanırım. bunu hiç bir zaman açıkça kendimize söyleyemeyiz belki, hatta bunu düşünmeyiz bile. ama zaman geçtikçe o insanın hayatımızda yavaş yavaş, azalarak yok olduğunu gördüğümüzde bir noktada bunun olması gerek olduğunu görüp anlayabiliyoruz sanırım. 

artık o insanın hayatımızda yeri olmadığında, onun eksikliğini bile fark etmediğimizde, bir noktada onun yok olduğunu kendimize söylediğimizde, bir şey hissedemiyor olabiliyoruz.

olmasa da olur gibi sanırım... olsa da fark etmez gibi... 

üzücü ama gerçek.

hayatımızda olmak isteyenle zaten bütün bir hayatı paylaşıyoruz. belki de daha fazlasına gerek yok.

21 Şubat 2010 Pazar

... 12 yıl 3 ay sonra!

harry: i love you.
sally: how do you expect me to respond to this?
harry: how about you love me, too?
sally: how about, i'm leaving.
harry: doesn't what i said mean anything to you?
sally: i'm sorry, harry. i know it's new year's eve. i know you're feeling lonely, but you just can't show up here, tell me you love me, and expect that to make everything all right. it doesn't work this way.
harry: well, how does it work?
sally: i don't know, but not this way.
harry: how about this way? i love that you get cold when it's seventy-one degrees out. i love that it takes you an hour and a half to order a sandwich. i love that you get a little crinkle above your nose when you're lookin' at me like i'm nuts. i love that after i spend the day with you, i can still smell your perfume on my clothes. and i love that you are the last person i want to talk to before i go to sleep at night. and it's not because i'm lonely. and it's not because it's new year's eve. i came here tonight because when you realize you want to spend the rest of your life with somebody, you want the rest of your life to start as soon as possible.
sally: (feeling manipulated but also melting) you see. that is just like you, harry. you say things like that, and you make it impossible for me to hate you, and i hate you, harry. i really hate you. i hate you.

... paralel evren ve gerçeklik arasında sıkışıp kaldım!

dün gece uyuyamadım yine. hayaller kurdum, düşündüm durdum. düşünmemem gereken bir şeyi düşündüm. ama kendimi de hiç engellemedim. yani biliyorum yanlış olduğunu ama bunu söyleyen sesleri hiç ama hiç duymadan hayallerden hayallere geçtim. o kadar güzel geldi ki o hayalleri kurmak. saçma ve olmaması gereken hayaller ama ben yine de kurdum. "yine uyuyamıyorsun, hem de bu yüzden" dedim ama dinlemedim. bilerek ve isteyerek saatlerce düşündüm. fiziksel olarak kendime eziyet ederken, duygusal olarak çok mutluydum. 

sonra uyumuşum...

sabah uyandım. muhteşem bir kahvaltı masası beni bekliyordu. aklıma gelip gelebilecek herşey vardı masada ve ben, iki mutlu insanla bu güzel kahvaltı masasını paylaşıyordum. sonra gözüm balkondan dışarı takıldı. dün gece geldi aklıma. birden o bütün düşündüklerimin olmayacağı bir bir suratıma çarptı. resmen dün gece karanlıkta, gözlerim kapalı, bir sağa bir sola dönerken yaşadığım evren, paralel bir evrendi. gerçeklikten uzaktı. gün ağardığında, güneş doğup gözlerimi açtığımda o paralel evren bir anda yok oldu. sanki vampirlerin hayatları gibi. geceleri onlar gerçekliklerini yaşarlarken, gündüzleri bambaşka bir dünyaya sahip oluyorlar. benziyor sanırım.

sonuçta gözlerim kapalıyken sanırım daha mutluyum. olmayacağını bildiğim şeyler hayal ettiğimde bile daha mutluyum ya da hakkaten bilmiyorum hangisinin daha iyi olduğunu. gerçekten.

Bu Blogda Ara